O nome de «Cuco» con que foi sempre coñecido o crego Eliseo Ruiz de Cortazar y Alonso indica xa a popularidade e o carisma vocacional con que viviu o seu sacerdocio durante os derradeiros 16 anos da súa vida (1931-1978).
Cuco naceu en Ferrol o 8 de marzo de 1931. Procedía dunha familia ben acomodada, xa que o pai era Consignatario de buques no porto de Ferrol. Estudiou a carreira de perito mercantil. Pero cando descubriu a súa vocación sacerdotal, marchou a Universidade Pontificia de Salamanca, e licenciouse alí en Filosofía e Teoloxía. Ordenado sacerdote en 1962, adicouse nos seus diversos ministerios á evanxelización do mundo obreiro e á causa dos pobres.
O seu traballo fundamental realizouno en Ferrol, onde exerceu o ministerio nas Parroquias de San Xiao, N.Sra. do Socorro -que era a súa Parroquia natal-, e S. Pio X de Caranza, onde pasou os últimos anos, e onde está máis fresca a súa memoria. En todas elas destacou especialmente na animación de movementos sociais e iniciativas comunitarias, que o tiveron como principal promotor e padriño, aínda en tempos conflictivos.
Durante 4 anos (1970-74) foi chamado a Madrid como Consiliario Nacional da JOC. Tocoulle naquel tempo percorrer toda a península animando xuntanzas e comprometendo militantes. Tamén lle tocou sufrir unha malleira por parte dos «guerrilleiros de Cristo Rei».
Retornado a Ferrol, nos seus últimos anos sentiuse afectado por unha doenza hepática, que consumiu a súa vida prematuramente, morrendo o 23 de abril de 1978 aos 47 anos, envolto nunha aura de agarimo de de veneración popular.
Esa veneración popular transformouse posteriormente na asignación duna rúa do barrio de Caranza, que leva o seu nome, e na titulación da Asociación de Veciños «Cuco Ruiz de Cortazar». Esta Asociación acaba de editar un libro adicado á súa memoria.
Entre as múltiples actividades da súa vida pastoral e da súa preocupación polos marxinados podemos destacar as seguintes: colaborou na fundación do Secretariado Xitano de Ferrol, e do grupo «Xusticia e Paz-Galicia»; animou a promoción social das empregadas de fogar; impulsou o movemento das asociacións de veciños e dos grupos apostólicos; foi tamén un gran cultivador das xuntanzas entre cregos para estudiar os problemas e alentar aos que podían sentirse en horas baixas.
Nas súas «Lembranzas da Igrexa Ferrolá» esribe Xosé Chao Rego: «Eliseo Ruiz de Cortazar ?o inesquecible Cuco- rapaz da burguesía ferrolá soubo desclasarse ó revés, descendendo ó inferno da loita polas causas aparentemente perdidas, baleirándose de sí mesmo e entregando a súa vida».
Queda, pois, xustificado o título de «profeta do Evanxeo» con que un compañeiro del ?Xosé Couce Rey- titula a súa pequena biografía no libro «Testigos de la fe». Oxalá que a súa profecía e a súa loita calada sigan animándonos a sementar o Evanxeo nese mundo marxinal que nos envolve e que nos espera.