O escritor lucense, premio nacional de Literatura Xuvenil 2008, está a piques de editar unha nova obra, «A lúa do Senegal», ambientada entre o país africano e Vigo
30 may 2009 . Actualizado a las 02:00 h.Aínda que non o fai, Agustín Fernández Paz podería presumir de ser un dos autores galegos que máis libros vende polo mundo adiante. O escritor, premio nacional de Literatura Infantil e Xuvenil 2008 pola súa novela O que queda é o amor , tiña case preparada unha nova obra, A lúa do Senegal , ilustrada por Marina Seoane. O texto sufriu un parón froito da axitada axenda do autor tras o galardón e agora está a punto de saír ás librerías, editada por Xerais en galego. Máis tarde sairá con Anaya en castelán e con Barcanova en catalán.
-¿Cal é a historia que conta?
-É unha novela sobre a emigración que narra en primeira persoa a historia dunha rapaza de 12 anos que ten que vir do sur de Senegal porque o pai levaba uns anos en Vigo e pide a reagrupación familiar. O que conto é o proceso de adaptación da nena desde que chega ata que comeza o primeiro día de clase. Aínda que o tema é a emigración, non está abordado desde un punto de vista sociolóxico, senón o que predomina é o feito de cambiar de cultura, de lingua, de casa, de paisaxe... Todo é diferente, menos a lúa. De aí o título.
-¿Continúa no xénero da novela xuvenil con esta obra?
-Si. É para público xuvenil, como adoitan ser moitas das miñas obras, aínda que a poden ler os adultos encantados, e quizais a entenderán mellor.
-Vostede sempre aposta por ambientar as súas historias nas cidades que coñece. Neste caso, Vigo, onde vive...
-Si. Poño moitas veces o exemplo de Paul Auster. As súas novelas son sempre en Brooklyn porque el vive en Brooklyn e é obviamente a realidade que mellor coñece. Pois a miña novela pasa en Vigo aínda que hai frecuentísimos flash back sobre a vida da nena en Senegal.
-Pois a ver se Paul Auster chega a coñecer Vigo polas novelas de Fernández Paz, ¿non si?
-Non creo (risas). Pertence a unha cultura cunha capacidade de penetración moi grande en todo o mundo, e nós non a temos. Eu teño moita querenza por este autor. Non solo polas historias senón polo seu estilo que non entorpece á lectura e me sinto moi achegado a el nese aspecto.
-Non sexa modesto, que é un dos autores supervendas non en Galicia, senón en todo o país...
-É certo. Esta semana chegoume de Cataluña a décimo novena edición de Cartas de inverno , en catalán, cunhas tiradas que non me fan en Galicia. Ata me chama a atención chegar a tanta xente.
-E tamén é dos máis prolíficos, ¿certo?
-Iso o discuto amablemente. Teño moitos libros, pero levo moitos anos escribindo dun xeito constante. Son moitas horas tomando a escrita como unha actividade esencial na miña vida. Eu non me vexo prolífico porque paso moito tempo entre un traballo e outro. Deixo a terra a barbeito. Para min o adxectivo prolífico ten unha connotación coa que non me sinto conforme.
-¿Pensou algunha vez en que chegaría a ser «best seller»?
-Pois a verdade que que nin de lonxe se me pasou pola cabeza ser un autor tan vendido, pero benvido sexa. Esa idea de que o mellor premio para un escritor son os lectores, creo que é verdade.
-Vigo o coñece, pero ¿viaxou ata Senegal para ambientarse?
-Non, menos viaxar aló fixen de todo. Fixen unha investigación moi ampla. Lin todo o que hai sobre emigración senegalesa en España, vin moito cine senegalés, falei con persoas que estiveron na zona na cal sitúo o libro... Digamos que me documentei amplamente sobre a realidade que non coñecía. E creo que o conseguín.
-Tamén foi vostede un dos primeiros en Galicia que puxeron a nenas protagonizando historias na narrativa xuvenil...
-Pois, si. Xa vén de cando empecei a escribir. Daquela non había historias con rapazas de protagonistas, exceptuando aos clásicos. A intención miña, consciente, foi poñerlle remedio a iso. Quizais por idade correspondeume ser un dos que abriu camiño nese terreo. Logo se xuntou máis xente e está moito mais normalizado.