A poeta Emma Pedreira (A Coruña, 1978) quixo deixar de escribir. Pero non foi quen. Tras publicar a obra Casa das orfas intentou parar, foi un silencio ficticio de cinco anos durante o cal escribiu os poemas que recompila Xoguetes póstumos, o libro que presentou onte e que gañou o terceiro Premio de Poesía Erótica Illas Sisargas.
-¿Que significa o título deste poemario?
-Son póstumos porque foron escritos tras ese momento no que dixen «ata aquí». Propúxenme deixalo, pero non puiden evitar seguir escribindo poemas soltos que recolle este libro. Xoguetes refírese a que sigo a xogar coas palabras.
-Di que lle sorprendeu que esta obra gañase un premio de poesía erótica. ¿Por que?
-Porque é un poemario de ton amoroso, de tema erótico pero moi velado, non explícito.
-Este subxénero non é frecuente na poesía galega, ¿hai certo pudor?
-Non creo. Somos unha xeración de malfalados e utilizamos imaxes potentes nos temas eróticos: non hai mudez nese sentido. O dos certames é máis complicado, porque resulta difícil organizar un sobre un tema unitario e que acade éxito.
-¿Cre que o tema erótico pode telo máis doado para espertar a curiosidade do lector?
-Non o sei. O problema está na poesía en xeral, que está relegada a un plano menor e mal planteada xa desde a escola. Pásase moi por enriba e parece que os poetas son xente estraña e que para selo a condición indispensable é estar morto. Cos narradores non pasa. Cando era nena cría que só existiran tres poetas: Bécquer, Neruda e Rosalía.
-Daquela, ¿como se achegou vostede á poesía?
-Supoño que foi por curiosidade, a base de ler e investigar pola miña conta.
-A súa produción en narrativa é menor. ¿Séntese máis cómoda coa poesía?
-Penso que a linguaxe está en todas partes e cada un escolle a súa canle de expresión. A poesía ofrece un campo de actuación máis amplo e unha maior liberdade. A nivel traballo, a narrativa require constancia: horarios, técnicas e o castigo corporal de estar moito tempo sentado.
-¿Deixa tamén máis liberdade de interpretación ao lector?
-Hai máis misterio e capas, é menos explícita. Ademais se les unha novela por segunda vez é igual, mentres que un poema muda dun día a outro. E quedo marabillada cando alguén me di que nun poema falo de algo que nin se me pasara pola cabeza.
-Acaba de recibir un novo premio polo poemario «Cadernos de Lisboa». ¿Que destaca desta obra?
-Son poemas descritivos que xurdiron durante unha viaxe a esa cidade. Nada que ver con Xoguetes póstumos.
-¿En que se inspira á hora de escribir?
-Non creo na inspiración. Creo nas ideas, nas sensacións, en algo que escoitas e sobre o que traballas. Pode ser calquera cousa que che pase diante dos ollos, mesmo na consulta do médico.