Xenaro volve. O rapaz que xogaba coas palabras en Xenaro e o misterio da mochilota verde (Premio Merlín 2008) regresa cunha historia misteriosa e detectivesca chea de sorpresas ata a última liña. Xenaro e a hucha do indiano é o segundo libro da escritora e xornalista Mar Guerra.
-Parece que Xenaro vai cobrando vida propia...
-Eu non pensaba en facer unha saga nin moito menos. Pero cando gañas o Merlín vas polos colexios facendo animación á lectura para falar cos nenos e responder as súas preguntas. Nestes encontros eles non paraban de preguntarme se ía facer outro Xenaro. Así que este libro naceu así, a demanda. Os nenos son marabillosos e absolutamente francos cando algo lles gusta ou non.
-Pero os xurados dos premios infantís normalmente compóñenos adultos.
-É certo que a única forma de saber se acertaches cun libro non son sequera as vendas, porque os nenos non mercan libros, senón cando vas por aí e falas con eles directamente.
-¿É difícil dar forma ao que lle gusta ler a un neno?
-Ás veces non sabes moi ben onde está a clave. Eu trato de imaxinar o que lles gusta e simplemente tento baixar o nivel en canto a construcións lingüísticas e non pasarme coas descricións. Pero os nenos non son parvos, sinxelamente viviron menos e non teñen a nosa bagaxe. Ao escribir para nenos eu procuro tratalos como a iguais para que se dean conta de que non os estás a facer de menos nin agochándolles cousas.
-¿A intención didáctica é inseparable do libro infantil?
-No primeiro libro intentaba transmitir valores universais de solidariedade, xustiza social, agarimo polos que son diferentes, curiosidade, pero sen intención moralizante. Buscaba abrirlles os ollos e espertar preguntas. Este libro é máis de suspense, hai máis aventura e misterio. Pero hai por exemplo personaxes que veñen de fóra e se integran de pronto neste mundo dos protagonistas. O libro escribino moito antes da polémica polo galego no ensino, pero dalgún xeito xa se apunta esa convivencia en varias linguas perfectamente fácil e necesaria.
-¿Haberá máis Xenaros?
-Estou a gusto con Xenaro. El é un pouco coma min e eu, un pouco coma el. Se os nenos queren haberá máis. Son eles os que teñen que pronunciarse.