Odía que Rajoy gañou as eleccións, en novembro do 2011, eu sentín orgullo: era galego. Cando foi nomeado presidente, sentín orgullo: era galego. É un motivo intranscendente, dirán algúns, pero non para un país precisado de autoestima. Onte as redes sociais foron dardos contra Rajoy. Incluso os que máis presumen de galeguidade ignoran o feito de que un galego, desde Casares Quiroga, volva presidir un Goberno democrático. Incido no adxectivo: democrático. Aínda que moitos non queiran velo, cecais os mesmos que consagraban a presidentes pérfidos, Rajoy foi elixido por maioría absoluta: esa maioría é o aval que posúe para reformar o Estado. Reformar, velaquí a palabra. Porque se non se reforma, cae. Reformalo en todos os ámbitos, especialmente o administrativo. Non podemos ter unha Administración por quintuplicado, nin miniconcellos que non se poden soster, nin nóminas públicas que sobrepasen o racional. No 2011 gastáronse 90.000 millóns de máis: foi o PSOE. Ninguén o recorda nestes días terribles. Os axustes, necesarios, son severos. Pero aínda así o galego Rajoy non treme, avanza. Poida que quede polo camiño, pero ninguén poderá acusalo de pusilánime. Gobernar incluso en contra dos propios credos (porque un cre por riba de todo no servizo público e no ben da colectividade) é difícil. E son poucos os que o recoñecen. Incluso hai quen afirma que Rajoy goberna para os ricos. É mentira. Foi el quen baixou o soldo dos bancarios intervidos, el quen subiu impostos ás rendas máis altas, el quen baixou as nóminas políticas. Outros obviaron o seu deber. Mariano Rajoy goberna. Alguén tiña que facelo.