Estiven uns días entre Lausana e Yverdon-les-Bains, polo cantón de Vaud, en Suíza, de volta polos lugares que habitaron os meus pais na década dos 70. Imaxineinos camiñando de novo por aquelas rúas. Impulsados pola electricidade pletórica da xuventude, collendo trens en dirección ás fábricas, escoitando cantar Irrésistiblement a Sylvie Vartan, aplicados na crianza dos fillos cos que non tardarían en regresar a Ourense. A familia que conservo por alá insisten neses percorridos, escenario móbil da cotiandade que compartiron comigo. O texano Charles Williams, titán esquecido da novela negra, viviu en Lausana entre os anos 1960 e 1965, época en que os galegos comezaran xa a instalarse pola contorna. Imaxineino tamén de paseo pola beira do lago Léman ou pola praza da Palud, celebrando as adaptacións cinematográficas que por aquel entón se rodaban en Francia das súas novelas, culminadas en 1983 con Vivement dimanche!, dirixida por François Truffaut. Anda polas mesas de novidades Calma total (Bunker Books), con tradución de Hernán Migoya, responsable da súa biografía e un dos maiores especialistas na obra do autor. Non deberiamos deixar que pase desapercibida. Seguindo co xogo das evocacións literarias, percorrendo as rúas de Yverdon-les-Bains lembrei a Jacques Chessex, xigante das letras helvéticas pouco difundido en España. A lectura da truculenta O vampiro de Ropraz, non apta para estómagos sensibles —editada por Anagrama en 2008, con tradución de Jaime Zulaika—, é desas que obrigan a coller aire pola súa brutalidade. A vida de Chessex, en 2009, tivo un desenlace curioso: faleceu dun infarto na biblioteca da cidade, en plena conferencia, mentres respondía as críticas que lle lanzara unha persoa do público polo seu apoio a Roman Polanski, daquela arrestado por abuso sexual. Williams protagonizou un final máis dramático: pegouse un tiro no seu apartamento de Os Ánxeles, en 1975. Estaba moi abatido pola morte da súa muller e atravesaba unha mala situación económica, quen sabe se con nostalxia dos anos vividos en Lausana. Rematada a incursión por eses lugares onde abrín os ollos por primeira vez ao mundo, regresei de alí coa urxencia de ler Calma total. Pero cargado, sobre todo, con ecos de vellos episodios familiares nos que participei antes de ser repercutido polo uso da razón. Esa épica irresistible na que atopamos, soe ou non Sylvie Vartan, o abrigo máis cálido.