Novembro sempre me namorou. De mozo ignoraba o motivo. Agora sei as razóns das marabillas deste mes de cores vermellas, marróns, envolventes: un vinte e dous de novembro de 2001 naceu Marta. A vinte e catro horas dos vinte e tres anos, escribo. Tan maior e tan pequena. Ela. Para quen non a coñeza, estas palabras serán simplemente unha evocación das cousas fermosas: algo así como un grito de alegría. Por iso son quen de redactalas neste xoves melancólico e feliz, ou feliz e melancólico. Porén, se as cousas fermosas tivesen un espello, créanme, ese levaría na fronte o que leva esta columna: Marta. Ela é extraordinaria (extra-ordinaria). Todas as virtudes que poida abrigar o ser humano, en Marta, son naturais. Xa cando comezaba a dar os primeiros pasos, da man dos seus pais, paraba diante de calquera persoa para axudala. Responsable, solidaria de todas as causas solidarias, sensible. Intelixente e esforzada: sabe que aos que veñen de abaixo ninguén lles regala nada. Eu aprendo cada día con Marta. Por iso sei que a tenrura non pode disfrazarse. Que cando chove por dentro, tantas veces, eu só preciso pensar en Marta. Que cada «quérote» que sae dos seus labios é a mellor das terapias. Que bicar a súa pel é un hábito curativo. Que as súas leccións, que ela nunca pretende ofrecer, fan que todos os que a arrodean sexan xente bondadosa. Que o rancor non existe no seu planeta. Que as mulleres coma ela son máis feministas que o feminismo dos lemas e das doutrinas. Que perseverar é o verbo dos humildes. Que só poden fracasar aqueles que non o intentan. Que a primavera, na casa, inaugúrase cada novembro. Este mes que sempre amei cando non sabía por que o amaba. Quizais por ti, Marta.